СИЁСАТИ ИНСОНДӮСТОНАИ ДАВЛАТ ВА ТАШАББУСҲОИ ГЛОБАЛӢ: ПОЯИ ТАҲКИМИ СУЛҲИ ПОЙДОР ВА РУШДИ УСТУВОР

​Дар шароити ҷаҳони муосир, ки ҷомеаи башарӣ бо равандҳои мураккаби сиёсӣ, иқтисодӣ ва таҳдидҳои ҷиддии терроризму низоъҳои мусаллаҳона рӯ ба рӯ мебошад, пеш гирифтани сиёсати инсондӯстона ва таҳкими фарҳанги сулҳ мавқеи калидӣ дорад. Ҷумҳурии Тоҷикистон аз оғози соҳибистиқлолӣ инсон ва ҳуқуқу озодиҳои ӯро арзиши олӣ эътироф намуда, тамоми сиёсати давлатиро таҳти роҳбарии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ҳифзи манфиатҳои шаҳрвандон, суботи ҷомеа ва рушди устувор равона кардааст.

​Ин сиёсати мардуммеҳвари дохилӣ имрӯз бо ташаббусҳои глобалии кишвар ҳамоҳанг гардида, мавқеи Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати сулҳхоҳ устувор менамояд.

​1. Адолати иҷтимоӣ ва Қонуни авф – заминаи бахшишу инсондӯстӣ

​Пояи асосии сиёсати Ҳукумати кишварро принсипҳои адолати иҷтимоӣ ва волоияти қонун ташкил медиҳанд. Давлат дар баробари рушди иқтисодӣ ба дастгирии қишрҳои осебпазир ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум аҳаммияти хоса медиҳад.

​Яке аз намунаҳои барҷастаи ин сиёсати башардӯстона, қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи авф» мебошад:

​Ислоҳ ба ҷои ҷазо: Мақсади асосии ин қонун на танҳо ҷазо, балки тарбия ва бозгашти инсон ба роҳи дурусти зиндагӣ аст.

​Коҳиши шиддати иҷтимоӣ: Авф имконият медиҳад, ки нафарони хатокарда ба ҳаёти осоишта баргашта, зиндагии нав оғоз намоянд, ки ин ба таҳкими ҳамдигарфаҳмӣ ва эътимод ба давлат мусоидат мекунад.

​Пас аз ҷанги шаҳрвандӣ, Тоҷикистон маҳз бо роҳи музокирот, бахшиш ва ҳамгироии иҷтимоӣ тавонист сулҳро барқарор кунад. Аз ин рӯ, ваҳдати миллӣ ва суботи имрӯзаи мо натиҷаи мустақими ин сиёсати хирадмандона мебошад.

​2. «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ (2027–2036)» ва мақоми Тоҷикистон

​Таҷрибаи талхи ҷанги шаҳрвандӣ ва арзиши гарони сулҳро дарк намуда, Тоҷикистон имрӯз дар сафи пеши ташаббусҳои сулҳхоҳии ҷаҳонӣ қарор дорад. Дар ин замина, эълон гардидани «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда (2027–2036)» аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид барои кишвари мо аҳаммияти махсус дорад.

​Ҳадафҳои асосии ин даҳсолаи байналмилалӣ иборатанд аз:

​Пешгирии низоъҳо ва таҳкими сулҳи пойдор дар сайёра.

​Густариши фарҳанги таҳаммулпазирӣ ва ҳамдигарэҳтиромӣ.

​Тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи инсондӯстӣ ва сулҳхоҳӣ.

​Татбиқи ин барномаи глобалӣ дар Тоҷикистон ба баланд бардоштани маърифати сиёсӣ ва ҳуқуқии шаҳрвандон, махсусан ҷавонон, заминаи мусоид фароҳам меорад.

​3. Масъулияти ҷомеа ва тарбияи наслҳои оянда

​Пешвои миллат ҳамеша таъкид мекунанд, ки инсон дар маркази тамоми сиёсати давлатӣ қарор дорад. Имрӯз вазифаи муқаддаси муассисаҳои таълимӣ, зиёиён, воситаҳои ахбори омма ва ҷомеаи шаҳрвандӣ аз он иборат аст, ки ҷавононро дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ тарбия намоянд.

​Танҳо ҷомеаи муттаҳид ва дорои маърифати баланд метавонад ба таҳдидҳои замони муосир муқовимат карда, рушди устуворро таъмин созад.

​Хулоса

​Сиёсати инсондӯстонаи давлат ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз ҷумла қабули Қонуни авф дар дохили кишвар ва дастгирии «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ (2027–2036)» дар сатҳи ҷаҳонӣ, ду ҷузъи як ҳадафи бузурганд. Ин ҳадаф ҳифзи сулҳ, ваҳдат ва арзишҳои инсонӣ мебошад. Саҳм гузоштан дар ин раванд рисолати ҳар як шаҳрванди масъул аст, зеро сулҳи пойдор кафолати зиндагии осоишта ва ояндаи дурахшони Тоҷикистони соҳибистиқлол хоҳад буд.