Дар ҷаҳоне, ки ҳар рӯз арзишҳо тағйир меёбанд ва садоҳои гуногун ба гӯши ҷавонон мерасанд, сухан аз ватандорӣ беш аз ҳарвақта дигаргуна садо медиҳад.

Ватандорӣ — ин на танҳо калима, на танҳо эҳсос, балки рӯҳия, ирода ва пояи ҳастии миллат аст. Миллате, ки ватандор нест, ба мисли дарахтест бесоя, ки ҳеҷ гоҳ наметавонад сояи устувор диҳад.

Имрӯз тарбияи ватандӯстӣ танҳо вазифаи мактабҳо нест. Волидайн, ҷомеа, расонаҳо, фарҳанг ва ҳар як фард дар ин раванд нақши худро доранд. Оё мо ба фарзандонамон фаҳмондаем, ки ин сарзамин бо чӣ ранҷҳо, бо чӣ ҷоннисориву қаҳрамонӣ ҳифз шудааст? Оё мо медонем, ки ҳар қадами ободкорӣ, ҳар метри роҳ ва ҳар мактаби нав рамзи масъулият ва муҳаббат ба Ватан аст?

Ҷавони имрӯз бояд дарк кунад: ватандорӣ маънои он надорад, ки танҳо дар рӯзҳои ид сухан аз Ватан бигӯем. Ватандорӣ — рафтори ҳаррӯза аст. Аз риояи қонун сар мешавад. Аз нигоҳдории муҳит. Аз ҳурмати забони модарӣ. Аз пок нигоҳ доштани як гӯшаи кӯча. Аз он, ки дар шабакаҳои иҷтимоӣ обрӯи Тоҷикистонамонро ҳифз кунем. Ин ҳама ҷузъҳои мураккаб, вале ҳаётии ватандорӣ мебошанд.

Аммо масъалаи муҳимтар аз ҳама — худшиносӣ аст. Ҳар миллате, ки худро бишносад, Ватанашро бо ҷон нигоҳ медорад. Таърих, забон, фарҳанг, урфу одат, қаҳрамонон — ин ҳама сутунҳои ҳувияти миллии мо мебошанд. Вақте ҷавон аз ин сарчашма дур монд, ҷойро барои бегонапарастӣ ва таъсирҳои хатарноки иттилоотӣ холӣ мегузорад.

Аз ин рӯ, ҷомеаи имрӯз бояд дар мубориза бо бепарвоӣ, бетафовутӣ ва беаҳамиятӣ муттаҳид бошад. Зеро душмани асосии ватандорӣ душманони беруна нестанд — ин беэътиноӣ ва фаромӯшӣ дар дохили мо мебошад. Ҳар гоҳ мо худамонро аз фарҳанги худ канда бинем, Ватан низ моро бегона хоҳад дид.

Бигузор ҳар ҷавони тоҷик бидонад: Ватан хонаи калон аст. Агар онро дӯст надорем, кӣ дӯст медорад? Агар онро обод накунем, кӣ мекунад? Агар онро ҳифз накунем, кӣ ҳифз менамояд? Ватандорӣ калиди субот, пешрафт ва сарбаландии мост.

Ва танҳо вақте ки ҳар шаҳрванди кишвар бо дилу ният ва садоқати холисона ба Ватан хизмат мекунад, Тоҷикистон метавонад қомат афрозад, рушд ёбад ва наслҳои оянда бо ифтихор бигӯянд:

“Ман фарзанди ин сарзамини муқаддасам.”

Марҳабо Маъруфзода - директори МТМУ 4, вакили Маҷлиси вакилони халқи вилояти Суғд ва шаҳри Конибодом